Ο
αγαπημένος Giuseppe Tornatore επιστρέφει σε
θριλερικά μονοπάτια, έχοντας διακριτικά τρυφερή διάθεση, δυνατό αγγλόφωνο καστ
και, ήδη, μια εξαιρετική εισπρακτική πορεία στα ιταλικά ταμεία, που προμηνύει
τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του ως σήμερα. Και φυσικά, άλλο ένα υπέροχο
μουσικό «ντύσιμο» από τον μόνιμο συνθέτη του, Ennio
Morricone, στον οποίο αποδίδεται μεγάλο μέρος του
επαίνου για την υποβλητικότατη, γοητευτικά μυστηριακή ατμόσφαιρα της ταινίας.
Χάρη σε αυτήν, το «The best offer» αναδεικνύεται σε
ένα καθηλωτικό, όσο και σαγηνευτικό δραματικό θρίλερ, που φέρνει στο μυαλό την
«Άγνωστη» (κυρίως στον τρόπο που ο Tornatore προκαλεί μια βαθιά
αίσθηση αγωνίας), όντας όμως ένα σκαλί (ή και περισσότερα) ανώτερο από εκείνη.
«Υπάρχει
πάντα κάτι αυθεντικό κρυμμένο σε κάθε πλαστογραφία» είναι η βασική ιδέα πάνω
στην οποία χτίζεται η ταινία και ο Ιταλός δημιουργός προκαλεί το θεατή σε ένα
παιχνίδι αλήθειας και ψέματος, όπου η διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους αποδεικνύεται
συχνά δυσδιάκριτη. Η αναμενόμενη μεν, απρόσμενα πολύπλοκη δε, ανατροπή του
τελευταίου τετάρτου ίσως δεν πείθει απολύτως (όπως άλλωστε συμβαίνει και σε
άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στη φιλμογραφία του Tornatore
-βλέπε τη γαλλόφωνη «Απλή διατύπωση»), είναι όμως πολύ καλοστημένη σκηνοθετικά
και καθιστά μια δεύτερη παρακολούθηση του φιλμ μια σχεδόν καινούρια εμπειρία, που
έχει πολλά νέα στοιχεία να προσφέρει.

Και
μία μικρή ένσταση για τον άστοχο ελληνικό τίτλο του φιλμ, ο οποίος αγνοεί
παντελώς τον ουσιαστικό παραλληλισμό –της δημοπρασίας με τον έρωτα, δύο βασικών
στοιχείων της ταινίας- που κάνει ο αντίστοιχος πρωτότυπος («Η καλύτερη προσφορά»).
Βαθμολογία: 3.5/5
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου