Οnce / Μία φορά (2006) - 4/5

Βυθισμένη στα απολαυστικά τραγούδια της ευαίσθητη ταινία, που στο σύνολό της θυμίζει παρατεταμένο βίντεο κλιπ ή καλύτερα μια συρραφή πολλών τέτοιων. Ξέρω πως αυτό δεν ακούγεται καλό, γι’ αυτό σπεύδω να τονίσω ότι κινηματογραφικά η αξία του φιλμ είναι μεγάλη. Η σκηνοθεσία είναι υποδειγματική, φανερώνει μεγάλη αγάπη για τη μουσική και εξυμνεί την έκφραση μέσω αυτής. Ο φυσικός φωτισμός, επίσης, καθιστά το φιλμ εντυπωσιακά ρεαλιστικό. Οι δύο πρωταγωνιστές (και συνθέτες) δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί αλλά μουσικοί, εντούτοις μοιάζουν να έχουν ταυτιστεί απόλυτα με τους ρόλους τους, δίνοντας πολύ καλές ερμηνείες και τραγουδώντας με πάθος. Τα τραγούδια είναι ασταμάτητα και αν κάτι τέτοιο σας αποθαρρύνει από το να δείτε το φιλμ, μην ανησυχείτε, εύστοχα η διάρκειά του είναι περιορισμένη στη μία ώρα και είκοσι λεπτά περίπου. Δίκαια τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού για το πολύ καλό –και γνωστό- Falling Slowly. Με λίγα λόγια, το «Once» αποτελεί έναν μοναδικό, εκπληκτικό και ίσως ανεπανάληπτο συνδυασμό κινηματογράφου και μουσικής, που αποδεικνύει ότι οι δύο τέχνες μπορούν να αποτελέσουν και συγκοινωνούντα δοχεία…

Dancer in the dark / Χορεύοντας στο σκοτάδι (2000) - 5/5

Σπαρακτικό, τραγικό μουσικό δράμα, κινηματογραφημένο με μία κάμερα στο χέρι, προβάλλοντας με αριστοτεχνική αμεσότητα μια αδιέξοδη και άχρωμη πραγματικότητα. Τα πανέμορφα, ψηφιακά πλάνα των χορευτικών, αντίθετα, αντιπροσωπεύουν την πολύχρωμη φαντασία της πρωταγωνίστριας (μοναδική στο ρόλο της η Bjork, όπως και τα τραγούδια της) της οποίας μοναδική παρηγοριά είναι τα αμερικανικά μιούζικαλ, αφού εκεί δε βλέπει ποτέ κάτι δυσάρεστο. Η ταινία του Λαρς Φον Τρίερ είναι ακριβώς το αντίθετο. Συνδυάζει το μιούζικαλ με το μελόδραμα και αποδεικνύεται μέγιστο αριστούργημα, ενώ το απίστευτα δυνατό φινάλε θα σας στοιχειώσει και θα σας συγκλονίσει.

Ο Τρίερ όντως απέδειξε πως «δε χρειάζονται μάτια για να δεις»…

Sweeney Todd: The demon barber of Fleet street (2007) - 4.5/5

Βασισμένο στο μιούζικαλ του Stephen Sondheim, το μουσικό θρίλερ του Τιμ Μπάρτον είναι μια καταπληκτικά τολμηρή κίνηση που φλερτάρει με αυτήν ακριβώς την τόλμη της. Είναι μια τραγική ιστορία εκδίκησης, ένα σκοτεινό παραμύθι, μια ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, μα πάνω απ΄ όλα είναι μιούζικαλ. Και εκεί που έχεις την εντύπωση πως αυτή θα είναι η αδυναμία του, εκεί αιφνιδιάζεσαι και υποκλίνεσαι βαθιά στο θαυματουργό Μπάρτον. Ο σκηνοθέτης έχει αντιληφθεί εξαρχής το μουσικό μέρος της ταινίας του ως το πιο σημαντικό, ως την κινητήρια δύναμη και το μεγαλύτερο προτέρημά της κι έτσι όχι μόνο δε φοβάται να του δώσει έμφαση, αλλά το αναδεικνύει τολμηρά σε όλο του το μεγαλείο, μετατρέποντας έτσι ένα ενδιαφέρον project σε ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο θέαμα.

Πολλοί θα λένε πως το σενάριο είναι ρηχό, απλοϊκό, αφήνει κενά. Δε θα διαφωνήσω απολύτως, αλλά θα απαντήσω με αυτό που ήδη είπα: Get over it, η ταινία είναι μιούζικαλ! Και για να μην παρεξηγηθώ, με αυτό δεν εννοώ, προς θεού, πως δε θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε για το σενάριο, αλλά πως αυτό το είδος μιλάει περισσότερο με τις εικόνες, παρά με τα λόγια. Πράγματι, ο τρόπος με τον οποίο ο Μπάρτον χρησιμοποιεί την άλλοτε εφιαλτική και άλλοτε σαγηνευτική του ατμόσφαιρα και «παίζει» με τα γοτθικά χρώματά του θυμίζει ένα ζωγράφο με τον πίνακά του. Εκφράζει τόσα πολλά μέσα από τις «βαθιές» εικόνες, τα μαγευτικά τραγούδια, την ποιητική υπερβολή, που υπάρχει γενικά στην ταινία, και το λυρικό του φινάλε, που δε μπορεί παρά να σε αγγίξει, να σε γοητέψει, να σε μαγέψει, όσες φορές κι αν δεις το έργο.

Ερμηνευτικά αυτό είναι επίσης ικανοποιητικό και, παρά τον απολαυστικότατο για ακόμη μια φορά Τζόνι Ντεπ, αυτοί που ξεχωρίζουν είναι η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ και ο Άλαν Ρίκμαν.

Nine / Εννέα (2009) - 2/5

Ο Ρομπ Μάρσαλ, παρότι έχει στη διάθεσή του ένα τεράστιο αριθμό από σταρ και φυσικά τον καταπληκτικό Ντάνιελ Ντέι Λιούις, δεν καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι περισσότερο από μια απλώς ενδιαφέρουσα ταινία. Κι αυτό γιατί τα τραγούδια και τα χορευτικά δεν ισορροπούν με το υπόλοιπο φιλμ και τελικά λειτουργούν κατά κάποιο τρόπο όπως οι… διαφημίσεις της τηλεόρασης που διακόπτουν κάθε τρεις και λίγο τη θέαση του έργου και δε σε αφήνουν να το δεις με την ησυχία σου. Δυστυχώς δένεσαι μόνο με την «πεζή» ιστορία και το μιούζικαλ σου φαίνεται περιττό, έτσι, μετά το τέλος του «Εννέα», έχεις την περίεργη αίσθηση ότι αυτό που είδες ήταν πολύ σύντομο, παρότι σε κούρασε πολύ κατά τη διάρκειά του…