The hangover part III (2013)

Μπορεί το στόρι του τρίτου «Hangover» να μην περιέχει κάποιο… hangover, ευτυχώς όμως δεν αποτελεί ένα ακόμη copy-paste εκείνου της πρώτης ταινίας. Η θέαση του κλεισίματος της τριλογίας λοιπόν έχει κάποιο ενδιαφέρον, μιας και τουλάχιστον δεν βλέπεις την ίδια ταινία για τρίτη φορά. Διακρίνονται μάλιστα και ορισμένες απρόσμενες σεναριακές ιδέες που αποτρέπουν την (πολλή) προβλεψιμότητα, πράγμα σίγουρα ευχάριστο. Έλα όμως που τα όποια ευρήματα αφορούν αποκλειστικά την πλοκή και καθόλου την κωμωδία…

Το πρόβλημα της ταινίας βασικά είναι ένα και έγκειται σε μια σοβαρή έλλειψη: του χιούμορ! Μπορεί η σεναριακή δομή να διαφοροποιείται, μα το γενικότερο θέμα ήταν ήδη εξαντλημένο από το «part 2», με αποτέλεσμα η κωμική έμπνευση εδώ να είναι ακόμα πιο περιορισμένη έως ανύπαρκτη και η αμηχανία ακατάπαυστα αισθητή. Θα γελάσετε μόνο από εύκολα και δοκιμασμένα αστεία, ενώ κάποιο ευρηματικό γκαγκ φαντάζει μονίμως «φυλαγμένο» για αργότερα…

Ρέποντας μάλλον προς την κωμική περιπέτεια παρά την καθαρή κωμωδία, το τρίτο «Hangover» ισορροπεί άγαρμπα ανάμεσα στους κωμικούς και τους περιπετειώδεις ρυθμούς του, με τους τελευταίους να λειτουργούν εις βάρος των πρώτων. Ο Γαλιφιανάκης είναι πρωταγωνιστής και η υπόλοιπη παρέα διακοσμητική (ασχέτως που προσωπικά βρίσκω τον Ed Helms απολαυστικότατο) και η αίσθηση που σου αφήνει το τέλος αυτού του «επικού φινάλε» της τριλογίας αποδεικνύεται χλιαρότατη.

Βαθμολογία: 1.5/5

The hangover part II / The hangover II (2011)

Το πρώτο «Hangover» δεν ήταν δα και καμιά αξέχαστη ή φοβερά ξεκαρδιστική κωμωδία, ανέπτυσσε παρόλα αυτά μία ενδιαφέρουσα ιδέα με τρόπο διασκεδαστικότατο και απολαυστικό.

Το «Μέρος 2», τώρα, της επιτυχημένης ταινίας, δεν μοιάζει να έχει, ειλικρινά, κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης. Είναι αισθητό ότι δεν πρόκειται παρά για μία «αρπαχτή» που μοναδικό στόχο έχει την σίγουρη εισπρακτική επιτυχία, τη βεβαιότητα της οποίας βασίζει στην απλή επανάληψη της συνταγής του original. Μια επανάληψη τόσο πιστή, ώστε τελικά το δεύτερο «Hangover» μοιάζει περισσότερο με ριμέικ παρά με σίκουελ του πρώτου, με την μεγαλύτερη και, βασικά, μοναδική ουσιαστική διαφορά τους να έγκειται στην έλλειψη έμπνευσης των δημιουργών αυτήν τη φορά!

Δεν είναι ότι δεν γελάς, γελάς. Μηχανικά. Γιατί ελάχιστα αστεία αποδεικνύονται ικανά να βγάλουν αβίαστα γέλιο, μιας και είτε αποτελούν στερεότυπα και εύκολα καλαμπούρια, είτε παίρνουν τα κωμικά στοιχεία του πρώτου φιλμ και τα «στύβουν» μέχρι να στραγγίξει κάθε κωμικότητα από μέσα τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Άλαν του Ζακ Γαλιφιανάκη, που αποδεικνύεται απόλυτος πρωταγωνιστής των κωμικών γκαγκ και ταυτόχρονα βασικός εκπρόσωπος της έλλειψης έμπνευσης και της προβλεψιμότητας.

Βαθμολογία: 1.5/5

Due date / Μην σπρώχνεις, έρχομαι (2010) - 2/5

Πιο συγκρατημένο από το «Hangover», το «Due Date» του ίδιου σκηνοθέτη δε θα απογοητεύσει όσους επιζητούν κάτι κοντινό υφολογικά σε εκείνο ή όσους επιθυμούν να περάσουν απλώς ένα χαλαρό και διασκεδαστικό δίωρο. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι το άλφα και το ωμέγα της ενδιαφέρουσας αυτής κωμωδίας και η θέασή της από ευχάριστη έως απολαυστική. Χιούμορ υπάρχει, ιδέες (όχι πάντα σωστά ανεπτυγμένες) δε λείπουν, ατάκες κλέβουν την παράσταση. Το σκηνοθετικό ύφος μοιάζει να αμφιταλαντεύεται μεταξύ της (σχετικής) ωριμότητας και της (σχετικής) παλαβομάρας –η μεν αντιπροσωπεύεται από τον Νταούνι, η δε από τον Γαλιφιανάκη. Αυτό είναι όμως και το θέμα, ότι όλα παραμένουν σχετικά και το έργο  δεν παίρνει ποτέ στ’ αλήθεια μπροστά ώστε να γίνει ξεκαρδιστικό. Όλα σχετικά και όλα ως ενός σημείου. Από τη στιγμή που οι καταστάσεις αρχίζουν να γίνονται πιο υπερβολικές, αρχίζει και το φιλμ να πλατειάζει…