Blindness / Περί τυφλότητος (2008)

Αλληγορικό δραματικό θρίλερ που κερδίζει τις εντυπώσεις σε κάθε επίπεδο. Άριστη τεχνικά, με τη φωτογραφία να είναι… «σκοτεινά» φωτεινή και την εξαιρετική μουσική υπόκρουση να ται- ριάζει απόλυτα. Δυνατή η σκηνοθεσία και το σενάριο. Πάρα πολύ καλές και οι ερμηνείες, με τον Mark Ruffalo να ξεχωρίζει στον ίσως δυσκολότερο και πιο πολυδιάστατο ρόλο της ταινίας. Το έργο ξεκινά με ένταση και όσο οι πρωταγωνιστές βρίσκονται έγκλειστοι, αφοσιώ- νεται στην παρατήρηση της συμπεριφοράς και της ψυχοσύνθεσής τους. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, προβληματίζει και, ενώ φαντάζει εφιαλτικό, στο τέλος αποδεικνύεται συγκινητικό και αισιόδοξο.

Βαθμολογία: 3.5/5

Don't be afraid of the dark / Μη φοβάσαι το σκοτάδι (2010)

Είναι το όνομα του Del Toro στην παραγωγή και το σενάριο που καθιστά αυτήν την ταινία άξια προσοχής. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν πιστεύω να είχε ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα μαζί της.

Αν έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, είναι ότι εκμεταλλεύεται το εικαστικό ταλέντο των ανθρώπων πίσω από την κάμερα με πολύ μεγάλη επιτυχία, δημιουργώντας εξαιρετική ατμόσφαιρα και κάνοντας σχεδόν κάθε πλάνο χάρμα οφθαλμών. Δυστυχώς όμως δεν είναι αρκετό το αισθητικό μονάχα κομμάτι για να κάνει μία ταινία δίχως καμία απολύτως ιδιαιτερότητα στο σενάριο (αντίθετα, με αφέλειες και κλισέ) να ξεχωρίσει από το σωρό. Αυτό που χρειάζεται για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι είτε μεγάλη τόλμη (πολύ σπάνιο φαινόμενο) είτε το αποτέλεσμα να είναι στ’ αλήθεια τρομακτικό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, πέρα από μια-δυο ελαφρώς τρομακτικές σκηνές, δεν θα πιάσετε τον εαυτό σας να αγωνιά ιδιαίτερα…

Η αποτυχία στην πρόκληση τρόμου οφείλεται, δυστυχώς, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην ίδια την προηγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιείται στο φιλμ. Τα CGI είναι εντυπωσιακά όταν ζωντα- νεύουν τέρατα και πρωτόγνω- ρους κόσμους για να σου γεμί- σουν το μάτι, αλλά όταν προσπα- θούν να γίνουν τρομακτικά, αποτυγχάνουν πλήρως. Σε ταινίες όπως «Η κάθοδος» τα CGI είχαν χρησιμοποιηθεί με (σχετική, τουλάχιστον) σύνεση, εδώ όμως η κάμερα μοιάζει υπερβολικά άνετη απέναντι στην παρουσία των μικρών τεράτων και δε διστάζει να «πλησιάσει» υπερβολικά κοντά τους. Μα τα πολλά close-up στα πρόσωπά τους παραπέμπουν πιο πολύ σε διασκεδαστική ταινία φαντασίας, παρά σε ταινία τρόμου. Πόσο μάλλον όταν βλέπει ο θεατής τα εν λόγω τέρατα να μιλάνε αγγλικά και να διαθέτουν εξυπνάδα ανθρώπου –σχεδόν κωμικό. Και πολύ απογοητευτικό, τη στιγμή που μία περιορισμένη χρήση των εφέ και πιο συνετή παρουσίαση των τεράτων θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδειχθεί ευρηματική.

Το «Don’t be afraid of the dark», τελικά, βρίσκεται σε απόσταση χιλιομέτρων από ένα εναλλακτικό «Ορφανοτροφείο» και περνάει κατευθείαν στις ταινίες που δεν παρατηρείς μεγάλη διαφορά είτε τις δεις είτε όχι…

Βαθμολογία: 1.5/5

Source Code / Τα τελευταία 8 λεπτά (2011)

Ο Ντάνκαν Τζόουνς, με την πρώτη του κιόλας ταινία, κατόρθωσε να τραβήξει την προσοχή. Δε θα ήταν υπερβολικό να χαρακτηρίσει κανείς το «Moon» ως μία από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων χρόνων.

         Στα «Τελευταία 8 λεπτά», ο Τζόουνς συνεχίζει να δείχνει την αγάπη του προς το είδος της επιστημονικής φαντασίας, θέλοντας φανερά να πει και κάτι παραπάνω πέρα από το να τέρψει απλώς το μάτι του θεατή των multiplex με εφέ και βαβούρα. Βεβαίως η νέα αυτή ταινία του, αντιθέτως από την προηγούμενη, είναι καθαρά ένα blockbuster. Οι αργοί και ήρεμοι ρυθμοί του «Μοοn» γίνονται εδώ φρενήρεις και περιπετειώδεις. Υπάρχει κάποιο μυστήριο και ορισμένες απρόβλεπτες ανατροπές και γενικότερα το φιλμ βλέπεται πολύ ευχάριστα.

Τώρα, αν ο Τζόουνς δεν προσπαθούσε να φανερώσει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από μελοδραματισμούς και αν δεν είχε ξεχάσει εντελώς να εμβαθύνει στους χαρακτήρες του, τότε θα μιλούσαμε για μία αληθινά καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Όπως έχουν τα πράγματα όμως, μιλάμε για μία ταινία που βλέπεται πολύ ευχάριστα και είναι σίγουρα από εκείνες του είδους που αξίζουν, απλά δεν ξεχωρίζει και δεν τολμά ποτέ να γίνει πραγματικά αξέχαστη ή πολύ… χορταστική.

Βαθμολογία: 2.5/5

Jeux d' enfants / Αγάπα με αν τολμάς (2003)

Το «Αγάπα με αν τολμάς» είναι μία ταινία, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά υπερεκτιμημένη. Αυτό που οφείλω να ομολογήσω σχετικά με αυτήν είναι ότι πραγματικά λάτρεψα την κεντρική της ιδέα, αυτήν ενός αγέραστου έρωτα που εκφράζεται μέσω ενός εκκεντρικού παιχνιδιού, το οποίο με τον καιρό ξεφεύγει από κάθε έλεγχο... Στ’ αλήθεια ευρηματική και πρωτότυπη, η κεντρική αυτή ιδέα θα μπορούσε με την κατάλληλη διαχείριση να δημιουργήσει όντως το αριστούργημα που πολλοί περιγράφουν.

Μα η προσωπική μου άποψη είναι πως ο δημιουργός της ταινίας, Yann Samuell, στην πρώτη του ακόμα κινηματογραφική προσπάθεια, παρουσιάζει τρανταχτά σημάδια ερασιτεχνισμού –σε κάθε τομέα. Από το (γεμάτο με διαλόγους που βρήκα εντελώς άστοχους) σενάριο, το οποίο γενικά δεν κατάφερε να με κάνει να κατανοήσω τους χαρακτήρες και σπάνια με ταύτιζε με αυτούς, μέχρι και τη σκηνοθεσία που προσπαθεί να αναδείξει την ταινία σε μία νέα «Αμελί», αλλά τελικά την κάνει να μοιάζει περισσότερο με κακέκτυπό της. Ο Samuell υιοθετεί το ρομαντικά παιγνιώδες στυλ του Jean-Pierre Jeneut, αλλά ενώ ο τελευταίος σε μάγευε, ο Samuell ενίοτε σε μπερδεύει και ενίοτε αφαιρεί, αντί να προσθέτει, ρομαντισμό, με τα «cool» σκηνοθετικά του τρικ να αποδεικνύονται εξεζητημένα. Ομοίως, η προσπάθεια να χτίσει μία ατμόσφαιρα παραμυθένια πολύχρωμη καταλήγει σε αποτυχία, μια και τα χρώματα παραπέμπουν περισσότερο στο κιτς.

Οφείλω όμως να προσθέσω και να τονίσω πως η δύναμη των συναισθημάτων είναι αυτή που μετράει σε ταινίες σαν αυτή και υπάρχουν ορισμένες στιγμές για τις οποίες και μόνο ολόκληρη η ταινία αξίζει πραγματικά! Η σκηνή, για παράδειγμα, της καταδίωξης του πρωταγωνιστή από την αστυνομία ήταν ό,τι πιο συναισθηματικά δυνατό, αλλά και ευρηματικό είχε να προσφέρει το φιλμ –αληθινά συγκλονιστική!

Βαθμολογία: 2.5/5

Le fabuleux destin d' Amelie Poulain / Αμελί (2001)

Ταινία σταθμός τόσο για τον γαλλικό, όσο και για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η «Αμελί» είναι μία από τις πιο δημοφιλείς και, κυρίως, πολυαγαπημένες γαλλικές ταινίες, πράγμα λογικό αν συλλογιστεί κανείς ότι ο Jean-Pierre Jeunet δημιούργησε έναν δικό του κόσμο σε αυτήν την ταινία, τόσο κοντά στον πραγματικό, κι όμως ταυτόχρονα τόσο όμορφο, τόσο ρομαντικό, τόσο μαγικό και τόσο παραμυθένιο, που απλά δεν μπορείς να του αντισταθείς… Ο κόσμος της «Αμελί» θα σας κερδίσει…

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν επιχειρήσει να μιμηθούν ή έστω να ενσωματώσουν στο δικό τους σκηνοθετικό στυλ εκείνο του Jeunet στην «Αμελί» και μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι έκτοτε αυτό έχει γίνει κάτι σαν μόδα ανάμεσα στους κινηματογραφιστές και ιδιαίτερα στην Γαλλία. Ελάχιστοι είναι εκείνοι βέβαια που καταφέρνουν να έχουν εξίσου επιτυχή αποτελέσματα.

Η Αμελί της Audrey Tautou είναι μία γλυκύτατη και μοναδικά καλόκαρδη κοπέλα που εντοπίζει απόλαυση και μαγεία στις πιο μικρές καθημερινές στιγμές και προσπαθεί να κάνει τους γύρω της ευτυχισμένους.

Στα παραπάνω συνοψίζονται  πολύ σύντομα τα πανέμορφα μηνύματα της ταινίας.

Γεμάτη έξυπνα και απολαυστικά “cool” σκηνοθετικά τρικ, η «Αμελί» γοητεύει βαθιά και κάνει το θεατή να την ερωτευτεί από το πρώτο λεπτό. Τα “πειραγμένα” χρώματα του Παρισιού το καθιστούν πέρα για πέρα παραμυθένιο, χωρίς να γίνονται ποτέ υπερβολικά. Η ταινία αναμφίβολα είναι από τις καλύτερες, πιο ουσιώδης και πιο… ζωντανές ρομαντικές κομεντί που θα δείτε ποτέ και μάλιστα είναι εξίσου αποτελεσματική τόσο στο γέλιο όσο και στη συγκίνηση. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο Jeunet δεν ξεφεύγει ποτέ από το παιχνιδιάρικο ύφος του για να αφιερώσει χρόνο στην προσπάθεια να προκαλέσει δάκρυα στον θεατή, αλλά αντιθέτως είναι ικανός να βγάλει αληθινή συγκίνηση μέσα από τις πιο μικρές λεπτομέρειες…

Μαζί με την γλυκύτατη Audrey Tautou, ένας δεύτερος πρωταγωνιστής της ταινίας δεν είναι άλλος από την μοναδική μουσική επένδυση από τον Yann Tiersen, για την οποία, ειλικρινά, δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψουν. Πιο μαγική δεν γίνεται. Σε πλημμυρίζει πραγματικά. Απλά ανεπανάληπτο soundtrack!

Για μένα, το φιλμ θα ήταν σίγουρα αριστουργηματικό, όμως στο τέλος θεωρώ πως πλησίαζε λιγάκι περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα τους όρους της απλοϊκής ρομαντικής κομεντί, χωρίς αυτό όμως να του στερεί κάτι ουσιαστικό.

Η «Αμελί», εν ολίγοις, είναι μία ταινία την οποία παρακολουθείς με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη από την αρχή μέχρι το τέλος και ενίοτε με ένα δάκρυ κάτω από τα μάτια…

Βαθμολογία: 4/5

Corpse bride / Η νεκρή νύφη (2005)

Άξιος απόγονος του «Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη», αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία του ίδιου του Τιμ Μπάρτον. Θα διασκεδάσετε με την πανέξυπνη αντίθεση του κόσμου των ζωντανών (άχρωμος, χωρίς ενδιαφέρον) και αυτού των νεκρών (γεμάτος… ζωή!), θα συγκινηθείτε με μια μεταφυσική σχέση και θα απολαύσετε την καλλιτεχνική αρτιότητα σε όλους τους τομείς της. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι χαρακτηριστικός της μοναδικής, σκοτεινής όσο και πανέμορφης φαντασίας του Μπάρτον.

Βαθμολογία: 3.5/5

Hugo (2011)

Εντυπωσιακή και απρόσμενη σύνδεση φαντασίας και πραγματικότητας, το «Hugo» είναι μία ταινία ζεστή και γεμάτη αγάπη για την μαγεία του κινηματογράφου… Ταυτοχρόνως νοσταλγικός και μοντέρνος, ο Σκορσέζε ξεκινά να αφηγείται ένα παιδικό παραμύθι φαντασίας και καταλήγει να διδάσκει κινηματογραφική ιστορία! Φόρος τιμής στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου και κυρίως στον πρωτοπόρο Ζορζ Μελιές. Εντυπωσιακή φωτογραφία, πετυχημένο 3D (εξακολουθώ όμως να έχω αμφιβολίες αν τελικά αυτό προσθέτει όντως κάτι στην παρακολούθηση μιας ταινίας) και πολύ καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα από τον Μπεν Κίγκσλεϊ και τον μικρό Άσα Μπάτερφιλντ του «Boy in the striped pyjamas»… Σαν σύνολο, μία ταινία πρωτότυπη, ευρηματική και αρκετά συγκινητική.

Βαθμολογία: 3.5/5