Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

The boy in the striped pyjamas / Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα (2008)


«Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα» είναι μία ταινία που, αν δεν κάνω λάθος, δεν προβλήθηκε στους ελληνικούς κινηματογράφους και πέρασε γενικότερα απαρατήρητη. Πολύ άδικο κατά τη γνώμη μου.

Η ταινία αφηγείται την φιλία του μικρού γιου ενός γερμανού στρατηγού με ένα συνομήλικό του αγόρι εβραϊκής καταγωγής, που βρίσκεται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα δύο μικρά αγόρια δεν μπορούν να καταλάβουν τον κόσμο των μεγάλων, έναν κόσμο γεμάτο αδικία και αρρώστια.

Η ταινία παρουσιάζει εξαιρετικά εύστοχα, μέσα από την συγκινητικά αθώα ματιά των δύο μικρών αγοριών την ασύλληπτη ανθρώπινη αγριότητα και κατορθώνει να σοκάρει χωρίς να καταφεύγει σε σκηνές βίας, αλλά απλά και μόνο με υπαινιγμούς και με τη φοβερή συναισθηματική έντασή της. Συγκινεί και αληθινά συγκλονίζει, με ένα σπαρακτικό φινάλε που, πέρα από την απίστευτη συναισθηματική δύναμή του, οδηγεί το αντιπολεμικό μήνυμα της ταινίας σε μία πάρα πολύ έξυπνη κορύφωση. Φανερώνει βέβαια και μία σκηνοθετική αμηχανία που το καθιστά λίγο πιο δακρύβρεχτο απ’ όσο θα έπρεπε, πράγμα το οποίο όμως προσωπικά δεν με ενόχλησε.

Οι ερμηνείες των δύο αγοριών είναι πραγματικά εντυπωσιακές και τα αθώα, μπερδεμένα βλέμματά τους αφοπλιστικά. Εξαιρετική για ακόμη μία φορά και η Βέρα Φαρμίγκα.

Οφείλω βέβαια να ομολογήσω πως «το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα» είναι μία ταινία εμφανώς ακαδημαϊκά σκηνοθετημένη. Χωρίς αυτό το μικρό ελάττωμα, για μένα, θα ήταν χωρίς αμφιβολία αριστούργημα.


Βαθμολογία: 4/5

6 σχόλια:

  1. Είναι από τη μία πάρα πολύ ανθρώπινη και συγκινητική ταινία,από την άλλη είναι σκληρή χωρίς όμως να προκαλεί. Είναι όντως κρίμα που δεν έγινε περισσότερο γνωστή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτυχε να την δω μια φορά στην τηλεόραση.
    Η ταινία είναι απλα καταπληκτική!Το φινάλε με σοκαρε τόσο πολυ που ακομα σκεφτομαι εκεινο το δωμάτιο που τους κλείνανε και την μάνα που σπαραζε στο κλάμα.

    Απο εμένα 4.5/5

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Από τη μία, η μητέρα που σπαράζει δουλεύει ως εύκολο μελό, ως μία (πολύ αισθητά) αμήχανη προσπάθεια του σκηνοθέτη να φορτίσει συναισθηματθικά το φινάλε του λίιγο περισσότερο απ' όσο το έχει φορτίσει ήδη.

    Από την άλλη, το καταφέρνει...

    Πολύ πολύ κοντά στον όρο αριστούργημα... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η μάνα που κλαίει για το παιδί της είναι κάπως συνιθησμένο αλλα θεωρώ,ως κοπέλα και απίστευτα ρομαντική ψυχή,πως η σκηνή της μάνας πάντα πιάνει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου... Είναι πάντα μία πολύ δυνατή σκηνή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή