Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

ParaNorman / ParaNorman: Μια μεταφυσική ιστορία (2012)


Φαντάζει κάτι σαν άγραφος κανόνας, για κάθε σχεδόν κινούμενα σχέδια δημιουργημένα με την τεχνική του stop-motion, πως πρέπει να ακολουθεί το σκοτεινό, «Μπαρτονικό» στοιχείο του φανταστικού τρόμου. Καθώς, παράλληλα, οι ταινίες του είδους πλέον τείνουν να αναφέρονται τόσο στο παιδικό, όσο και στο ενήλικο κοινό, είναι λογικό να υπάρχουν ορισμένες στιγμές όπου παρατηρείται μία σύγχυση γύρω από τα target group τους. Το «ParaNorman», λοιπόν, φαντάζει ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα…

Επιχειρώντας κάτι αντίστοιχο με την σαγηνευτικά ατμοσφαιρική προ τριετίας «Coraline» του Henri Selick, αλλά εύστοχα με σαφέστερη έμφαση στην κωμωδία, το σκηνοθετικό δίδυμο των Chris Butler και Sam Fell τελικώς εν μέρει αποτυγχάνει, γιατί δεν χειρίζεται με συνέπεια τις αναλογίες. Εξηγούμαι: Το φιλμ στο ξεκίνημά του εκπλήσσει ευχάριστα με το καθαρά ενήλικο χιούμορ του και τις άκρως απολαυστικές του αναφορές σε διάσημες ταινίες τρόμου, δίνοντας, με λίγα λόγια, την αίσθηση μιας διαφορετικής, τολμηρής και διασκεδαστικότατα ενήλικης «παιδικής» ταινίας. Η αίσθηση, αντιθέτως, που αυτή αφήνει μετά το τέλος της δεν ταυτίζεται με την αρχική.

Τελικά το «ParaNorman» πέφτει στην γνωστή παγίδα της οπτικά εντυπωσιακής, αλλά κλισέ, εφετζίδικης και φοβερά ηθικοπλαστικής ή, για χάριν συντομίας, απλώς «too much» κατάληξης. Το αποτέλεσμα θα το ευχαριστηθεί σίγουρα ένα αγόρι στην προεφηβεία, αλλά, από τη μια, τα πολύ μικρά παιδιά δεν θα έχουν κερδίσει παρά μερικούς προσωρινούς εφιάλτες και, από την άλλη, οι ενήλικοι θεατές θα αισθανθούν μάλλον προδομένοι από την υπερβολικά παιδική τροπή μιας ιστορίας που αρχικά έμοιαζε να αναφέρεται πιο πολύ σε αυτούς παρά στις μικρές ηλικίες.

Βαθμολογία: 2.5/5

4 σχόλια:

  1. Εγώ πιστεύω πως δεν θα μπορούσε το τέλος να είναι διαφορετικό γιατί είναι και το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι που πρέπει να λάβεις υπόψη. Πιστεύω πως δεν πρέπει να ιδωθεί από παιδιά κάτω των 10 χρονών σίγουρα και ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να τελειώσει κάπως διαφορετικά. Ίσα ίσα εγώ το βρήκα πολύ τολμηρό, με πάρα πολλά νέα στοιχεία που δεν είχα ξαναδεί και διασκέδασα επίσης!
    Τέλος πάντων, εγώ έβαλα 4/5 :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενώ αρχικά μου φαινόταν πραγματικά τολμηρό και διαφορετικό, τελικά με απογοήτευσε όπως πολλά του είδους. Το ίδιο και η Coraline, η οποία επίσης ξεκινούσε εκπληκτικά κυρίως λόγω μιας απίστευτης, σκοτεινά παραμυθένιας ατμόσφαιρας, αλλά σιγά σιγά ένιωθα να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον ενήλικο προσανατολισμό της, με αποκορύφωμα φυσικά ένα επίσης too much (όχι όσο εδώ όμως..) φινάλε. Γενικά μου φάνηκε όμως ότι διατήρησε καλύτερα την ισορροπία της απ' ότι ο Norman... 3/5 σε εκείνη..
    (Την έχεις δει;)

    Καλό βράδυ Δήμητρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχω δει το Coraline. Εμένα το Coraline δεν κατάφερε να με κερδίσει όσον αφορά στην ιστορία τόσο, συμφωνώ ότι απομακρύνεται από τον προσανατολισμό της και κάνει αρκετές κοιλιές. Αλλά η ατμόσφαιρα είναι μοναδική και το soundtrack εξαιρετικό! Είναι δύσκολο να φτιάχνεις τέτοιες ταινίες, πρέπει κάπως να τους ικανοποιήσεις όλους. Πάντως προτιμώ τέτοιες προσπάθειες από άλλες χαζοχαρούμενες που προσεγγίζουν τα παιδιά (και αναφέρομαι σ' αυτά γιατί σε εκείνα κυρίως απευθύνονται) σαν να είναι χαζά και εκτός τόπου και χρόνου. Καλημέρα :)

      Διαγραφή
    2. Σίγουρα είναι προτιμότερες αυτές οι προσπάθειες, και το λέω μάλιστα γιατί πάντα εκτιμώ τις προσπάθειες συνδυασμού διαφορετικών ειδών. Αλλά δυστυχώς όπως ξαναείπα δεν νιώθω ότι διατηρούν την ισορροπία τους ή ίσως την ισορροπία που προσωπικά επιθυμώ να δω...

      Διαγραφή